Waarom uw infraroodverwarmers eigenlijk falen (en hoe we dit hebben opgelost)
Hier is een klein geheim over infraroodverwarmers voor badkamers: meestal is het niet de kwartzbuis die defect raakt. Meestal ligt het probleem bij de verbinding van de leidingsdraden.
Denk er eens over na: er zit een verbruikskrachtig element in een piepkleine behuizing. De warmte die hierbij vrijkomt, dringt niet alleen naar voren om u te verwarmen – ze dringt ook naar achteren, richting de elektrische aansluitingen. Als de afsluiting rondom deze draden van lage kwaliteit is, wordt de isolatie broos, ontstaan er scheuren en uiteindelijk vindt er een kortsluiting plaats.
Het is een chaos.
De strijd tegen “thermisch veroudering”
Veel producten die worden geproduceerd volgens standaardmethoden, gebruiken eenvoudige hitte-inkrimpende materialen of lijm met een lage temperatuurbestendigheid. Dat werkt echter niet wanneer het om constante verhitting en koeling gaat.
We hebben dit al honderden keren meegemaakt: de isolatie krimpt weg van de aansluitingen, waardoor het blote koper zichtbaar wordt. Als dit in een vochtige badkamer gebeurt, loop je het risico op een kortsluiting.
Om dit te voorkomen, hebben we materiaal met een hogere temperatuurbestendigheid gebruikt. We maken gebruik van silicoon met een hoge Tg-waarde en keramische mallen. Deze materialen worden niet zacht wanneer ze worden blootgesteld aan temperaturen van 200°C. Ze vormen een stevige barrière die vocht buiten houdt en voorkomt dat de draden heen en weer bewegen wanneer het metaal uitzet en krimpt.
Het komt allemaal neer op vakmanschap
Goedkope massaproductie negeert vaak de “overgangszone” – die lastige plek waar de starre buis in contact komt met de flexibele draden.
Wij gaan anders te werk. We gebruiken een meervoudige processtap: eerst wordt er een laag met hoge temperatuurbestendigheid aangebracht, daarna wordt er een precisiegemaakte afsluiting gebruikt. Hierdoor blijven de draden stevig vastzitten. Ze zullen niet losraken, en de isolatie zal niet smelten tot een plas plastic.
Eén nadeel
Er is echter wel een nadeel: omdat de afsluiting zo goed is, zijn de leidingsdraden wat stijver. Je kunt ze niet zomaar in een scherpe hoek buigen, zoals je dat wel kunt met de goedkope, slecht afgesloten versies.
Als je het chassis ontwerpt, moet je de draden wat meer ruimte geven. Een iets grotere boogstraal is al voldoende. Op deze manier hoef je je nauwelijks zorgen te maken over kortsluitingen.